W największym uproszczeniu należy wtedy zbadać, czy mamy do czynienia z imprezą turystyczną. A zatem, czy Wasza umowa z organizatorem turystyki jest umową o udział w i m p r e z i e turystycznej.

Najprościej jest zajrzeć do standardowego f o r m u l a r z a informacyjnego, jakie biuro podróży powinno było Wam wręczyć wraz z dokumentacją umowy. W ten sposób – z jego treści – można wyczytać wprost, czy zaoferowane Wam połączenie usług turystycznych stanowi imprezę turystyczną. Mowa jest o tym zazwyczaj już w pierwszym zdaniu formularza.

Chcemy, żeby wiedziały o tym, że jest przepis (art. 47 ust. 4 ustawy o imprezach turystycznych), który daje im podstawę prawną do takiego odstąpienia. A to czas czy sądy rozstrzygną, czy przesłanki do jego zastosowania (i żądania zwrotu wpłat) były uzasadnione.

Zwracamy uwagę, że codzienność już dostarcza im co raz to nowych argumentów.

Warto pamiętać, że zgodnie z wypowiedziami m. in. Pani prof. Hanny Zawistowskiej – autorki jedynego (jak dotąd) komentarza do art. 47 ust. 4 ustawy, „z rezygnacją nie trzeba czekać na ostrzeżenie MSZ-u odradzające podróże do tego kraju (tu: Tajlandii – dopisek nasz)”. A o tym piszesz.

Także warto eksponować wczorajszą (02.03.2020) wypowiedź prezesa UOKiK – Pana Tomasza Chróstnego. Podpowiada on konsumentom, że: „W przypadku szacowania ryzyka kraju destynacji pomocne są informacje dostarczane przez GIS, MSZ czy WHO – komunikaty te m o g ą dla konsumenta stanowić uzasadnienie wystąpienia owych nagłych i nieprzewidzianych okoliczności, w tym związanych z zagrożeniem zdrowotnym w kraju podróży.”